How the movement of Earth's plates creates earthquakes worldwide
แผ่นเปลือกโลกเป็นหนึ่งในการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 พื้นผิวโลกแบ่งออกเป็นแผ่นเปลือกโลกหลักๆ ประมาณ 12 แผ่น ซึ่งเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 2-15 ซม. ต่อปี แผ่นเปลือกโลกหลัก: แผ่นแปซิฟิก อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ แผ่นยูเรเซีย แอฟริกา แผ่นอินโดออสเตรเลีย และแผ่นแอนตาร์กติก ขอบเขตของแผ่นเปลือกโลกมีสามประเภท: 1. ขอบเขตมาบรรจบกัน (ทำลาย): แผ่นเปลือกโลกเคลื่อนเข้าหากัน เมื่อมหาสมุทรมาบรรจบกับแผ่นทวีป แผ่นมหาสมุทรที่มีความหนาแน่นมากขึ้นจะมุดตัวลงไปด้านล่าง ก่อตัวเป็นร่องลึกของมหาสมุทรและส่วนโค้งของภูเขาไฟ ร่องลึกของญี่ปุ่น ร่องลึกบาดาลมาเรียนา และร่องลึกเปรู-ชิลีเป็นตัวอย่าง เมื่อแผ่นเปลือกโลกสองแผ่นชนกัน เทือกเขาขนาดมหึมาก็ก่อตัวขึ้น - เทือกเขาหิมาลัยเป็นผลจากการชนกันของอินเดีย-ยูเรเซีย ซึ่งยังคงเพิ่มสูงขึ้นจนทุกวันนี้ 2. ขอบเขตที่แตกต่าง (เชิงสร้างสรรค์): แผ่นเปลือกโลกเคลื่อนตัวออกจากกัน วัสดุเนื้อโลกจะลอยขึ้นมาจนกลายเป็นเปลือกโลกใหม่ สันเขาตอนกลางมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด โดยมีความกว้างประมาณ ~2.5 ซม./ปี ไอซ์แลนด์ตั้งอยู่บนสันเขานี้โดยตรง อธิบายถึงภูเขาไฟและแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง 3. เปลี่ยนขอบเขต: แผ่นเปลือกโลกเลื่อนผ่านกันในแนวนอน ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือรอยเลื่อน San Andreas ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งแผ่นแปซิฟิกเลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเมื่อเทียบกับทวีปอเมริกาเหนือ แผ่นดินไหวส่วนใหญ่เกิดขึ้นที่ขอบเขตแผ่นเปลือกโลก แถบแผ่นดินไหวที่มีแรงสั่นสะเทือนมากที่สุดในโลก — แถบเซอร์คัม-แปซิฟิก (วงแหวนแห่งไฟ) — คือขอบเขตของแผ่นแปซิฟิก Global Earthquake Monitor — ข้อมูลแผ่นดินไหวแบบเรียลไทม์ใน 14 ภาษา เกี่ยวกับข้อมูลข้อกำหนดความเป็นส่วนตัว: USGS ไซต์นี้ใช้คุกกี้จาก Google เพื่อส่งมอบและปรับปรุงคุณภาพของบริการและเพื่อวิเคราะห์ปริมาณข้อมูล เข้าใจแล้ว! (function(){if(!localStorage.getItem('eq-cookie'))document.getElementById('eqCookie').classList.add('show')})()